Καρπάσι, ίσως ο καλύτερός μας εαυτός

Οι Σιελωνούδες, οι  Γεναικόπετρες, ο Αλμυρόλακκος

Μόνο η νότια ακτή...για την ώρα. Στην αρχή σκέφτηκα να μη γράψω, να μην πω, να τα κρατήσω όλα μέσα μου, τη μαγεία, τη θλίψη, τη σιωπή, την αλμύρα... αλλά και τη χαρά. Οδηγούσα αφηρημένη από την Κώμα του Γιαλού μέχρι το Ριζοκάρπασο και μετά εκείνη η ανάβαση, ο δρόμος που έπαψε να είναι σύγχρονος, ο δρόμος ο παλιός που ξεραμε, ανηφορίζοντας προς το μοναστήρι. Παρατηρούσα, εστίαζα με το βάθος του ματιού μου, δεν χόρταινα το τοπίο που με αγκάλιαζε ασφικτικά, σκεφτόμουν, αράδιαζα σκέψεις, συναισθήματα, θύμησες, μνήμες, ανθρώπους, λόγια, μουσικές. Με απελευθέρωσε ο Μαχαιρίτσας, που άκουγα στη διαπασών.

Ποια πόλη,  ποια χώρα,  ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα...και πείστικα να αραδιάσω και να μοιραστώ συναισθήματα και εικόνες ως ακόμη μια εύθραυστη blogger.

Η Καρπασία είναι μια ήπειρος για όσους βλέπουν με μάτια ανοικτά. Είναι ένας χώρος που αποδέχεται μόνον αυτούς που είναι σε ειρήνη με τον εαυτό τους...που αποδέχονται ότι ο τόπος είναι ένας και δεν είναι γέριμος. Μια εσωτερική δύναμη υπερίπταται της θάλασσας, των τερατσιών, της βλάστησης, των υπολλειμάτων πέτρινων ερειπίων, κάποτε σπιτιών, εστιών που στέγαζαν κόσμο, παιδιά, οικογένειες. Παραμένουν στο χώρο, με μια περίεργη εμμονή, παραμένουν και παραπέμπουν πεισματικά. Υπάρχει διάχυτη μια απόλυτη αλήθεια, στους βράχους, στις πέτρες, στη βλάστηση, τίποτε δεν είναι προσποιημένο, είναι ο γυρισμός, η συνεύρεση, και ίσως και η ενδόμυχη αναγνώριση αυτά που πρωτεύουν, αυτά που χάνουμε καθημερινά, που προσπερνάμε ασυναίσθητα. Αυτά που μετρούν σε τελική ανάλυση. Περπατώντας το ξημέρωμα στις σιελωνούδες, είχε υγρασία, σύννεφα, που έφευγαν όμως αστραπιαία λες και τα έδιωχνε ένα αδιόρατο χέρι...όσο έφευγαν τόσο ζεσταινόταν η άμμος και ημέρευε η θάλασσα που αποκτούσε ένα χρώμα διάφανο, μπλέ δεν ήταν, πράσινο δεν ήταν, ήταν αυτό που ήθελες να δεις...η παραλία απέραντη, μπουκάλες και πλαστικά παντού, κινεζούλες με ντόπιες παρέες,  αλλά δεν τα έβλεπα, τίποτα δεν έβλεπα παρά  μια θάλασσα ατέλειωτη, που διαπερνούσε και έπλενε ότι σάπιο, σαθρό κουβαλούσα από την πρωτεύουσα....

Πολλά λόγια δε χρειάζονται...το νερό και η αλμύρα αναλαμβάνουν να διαλευκάνουν ότι είναι ανεξήγητο για μας.

Στη Χώρα είχε  39 βαθμούς σήμερα

Eπίσημη πρώτη

Blogger, λοιπόν, όπως αρμόζει σε σύγχρονους και όχι πρεσβύωπες αρχαιολόγους! 

Επίσημη πρώτη έκφραση με αφορμή το teaser του Σαββινίδη "περί πολιτισμού και προεδρικών εξαγγελιών", καζίνου και λοιπών ηγετικών σωτήριων αποφάσεων

Ελέχθει και έχουν αναρτηθεί σε περίοπτους χώρους τα εξής:

Η   Κύπρος ως χώρα πολιτισμού, ή Πάφος ως πόλη καλοφαγίας και η Λευκωσία (ασθμαίνουσα και καταιδρωμένη) ως η πόλη των durex!

Μεγαλύτερη πιθανότητα έχει η Λευκωσία για όλα αυτά γιατί κακά τα ψέμματα μόνο ο έρωτας θα επιβιώσει στο νησί μας. Όχι βέβαια ελέω Αφροδίτης, Άδώνιδος ή Περσεφόνης. Ούτε ελεω άρίας ή άλλης φυλής (βλέπε στατιστικές ότι λείφκουν οι Κυπραίοι). Ο έρωτας είναι συμβάν αναπόφευκτο για όλους, πάνδημους και ουράνιους, ειδήμονες και περιστασιακούς.  Τα durex θα συνεχίσουν να πουλούν, τώρα γιατί όμως στη Λευκωσία ειδικά, εδώ είναι και το μεγάλο ερώτημα...που ίσως οι Φίλοι της Λευκωσίας μπορούν να επεξηγήσουν.

Και το καζίνο; 

Ως το μήλον της έριδος λάγνων και αμυάλων νεοκύπριων. Ως ο τυφλοσούρτης που θα μας λύσει την αφραγκία μας, ως ο απομηχανής θεός που θα επαναφέρει την αξιοπιστία μας, ως ο ναυαγοσώστης ενός πνιγμένου καημένου...

Και το μουσείο; 

Απορριπτέο έφη ο νεοσύστατος Υπουργός. Άδικος κόπος, πεταξούμενα ριάλια.

Και η Εθνική Βιβλιοθήκη; 

Θυσία στο βωμό της φτώχιας και της μιζέριας. Εξ'αλλου γιατί οι Ρώσσοι ή οι Κινέζοι να έχουν ανάκγη από βιβλιοθήκες εις την ελληνικήν γλώσσαν; Για την ώρα φάρος και προσταγή μας είναι οι δικές τους απαιτήσεις...ίδε Μαρίνα Λεμεσού. Τα σχόλια περιττεύουν.

Εις υγείαν μας λοιπόν.


Eπίσημη ΠρώτηΤα αφανέρωτα